Verborgen is de held in de schaduw van mijn zijn

test 2

2010-08-31T21:56:00.001+02:00

test

blabla

2010-08-31T20:16:00.002+02:00

TEST

Om toch nog eens te bloggen...

2009-11-15T16:24:00.005+01:00

ALLES KAN FESTIVAL

2009-07-15T12:44:00.001+02:00

Gedurende de Gentse feesten (vanaf 16.00u tot in de vroege uurtjes) kunnen geïnteresseerden een paar werkjes van me komen bezichtigen op het ALLES KAN FESTIVAL.

Ik stel o.a. mijn documentaire reeks van Nelly ten toon, en een stop motion film.

Wie meer wil weten moet maar een keer komen kijken. Mensen die alles al eens gezien hebben,

kunnen toch nog steeds langskomen om zo'n 25 andere zeer boeiende jonge kunstenaars en hun werk te leren kennen.

Er wordt gedanst, er zal theater, maar ook muziek worden gespeeld.

Ook de poëzie van mijn heel goede vriendin Dorien de Vylder kan je komen bewonderen.

Maar er zijn ook nog goocheltrucs e.d..... en uiteraard ook een bar!

ALLES (behalve de drankjes) IS VOLLEDIG GRATIS

Alle ingrediënten zijn er om er een heus feestje van te maken. Kom dus zeker eens langs.

(meer info; www.alleskanfestival.be ,

op de vrijdagsmarkt schuin over het groentenkraamke, dat is in de kammerstraat 10)

Stedelijk landschap

2009-05-18T22:30:00.000+02:00

Kleurdia met TC

Studiowerk

2009-05-17T10:36:00.001+02:00

Mijn beschrijvende, structuur weergevende, en abstracte weergave van een aardappel met digitale hasselblad en flits.

Enkele balletdanseressen in hun thuisomgeving

2009-05-17T10:27:00.001+02:00

Ik zie het bos niet meer door de bomen?!

2009-05-16T20:44:00.005+02:00

Kussensloop

2009-04-16T16:16:00.000+02:00

Zonder angst heeft de mens geen streefdoel. Zonder streefdoel worden wij verveeld, onhandelbaar, en tenslotte waanzinnig. De waanzinnige mens heeft te veel angsten.

Waanzinnig word je nooit ineens.

Dat gebeurd in stukjes.

Zonder dat je de keuze hebt om te blijven staan, of achteruit te wandelen, begint het langzaam in je hoofd te knetteren. Het is geen persoonlijke keuze die je maakt, en als een rookwolk die je omsingeld, en je naar de keel grijpt tot je je adem en zicht verliest.

Het is als een venijnige slang die langzaam tot bij je kronkelt, met stille doch vloeiende bewegingen, en je verrast met een beslissssende wurggreep.

De waanzin komt met diezelfde overweldiging, diezelfde onverwachtheid. Even plots.

Even angstig zou ik zijn, mocht men mij vertellen waanzinnig te zijn.

Ik had je in de steek gelaten, en terwijl ik mijn beslissing nam besefte ik dat beter dan ooit.

Het deed pijn, net als toen ik van je wegreed. Twijfel kwam in mij op, ik wou terug komen, de leugen opheffen. Maar ik kon het niet. Ik kan het niet. Wij behoren tot twee andere werelden, en onze vriendschap berust slechts op toeval. Die wereld van jou kan ik niet binnentreden. Hij is donker. Ik word daar schuchter van. En dan loop ik weg, zo hard ik kan. Ik stel je teleur. Maar mocht jij me binnen laten zouden we meer verdriet aanrichten dan het langzaam wegkwijnen nu.

Op welk moment is iemand psychisch niet in orde? Zouden er machines en formules bestaan om dat te berekenen vraag ik me af. En zou alweer die bezigheid, net niet het bewijs van waanzin zijn?

Of misschien is het enkel de angst voor waanzin die zich tot zichzelf kan drijven? Is angst niet ons grootste drijfveer? Angst om te verliezen, en dat op elk mogelijk vlak. Het verliezen van geliefden, het verliezen van je sterktes, het verliezen van dromen, van hoop. En angst om te weten. Te weten dat die ene persoon u niet bemind, te weten dat sterven voor eeuwig is.

Worden wij niet liever van de domme gehouden? Doch, in mijn ogen is het de angst die er voor zorgt dat wij doorgaan. Zonder angst heeft de mens geen streefdoel. Zonder streefdoel worden wij verveeld, onhandelbaar, en tenslotte waanzinnig. De waanzinnige mens heeft te veel angsten. Ik geloof dat iedereen waanzinnig is. Of wordt. Op een dag, met dezelfde onverwachtheid als de wurggreep van een slang. Op je vijfde verjaardag, of de dag waarop je sterft.

zelfportret (4)

2009-04-14T13:12:00.003+02:00

2009-04-11T17:12:00.002+02:00

Meisjes

2009-04-08T17:53:00.000+02:00

Zelfportret (3)

2009-04-06T16:26:00.002+02:00

Tc-oefening 'schaakbord'

2009-03-22T15:28:00.001+01:00

Abstract

Tc-oefening met Max Pinckers 4/12/2008

2009-03-22T15:24:00.005+01:00

Trap 1

2009-03-22T14:42:00.005+01:00

Eerste schilderwerkje. Helaas zijn de kleuren hier op blogspot alweer minder mooi dan in werkelijkheid.

Mijn kot

2009-02-28T15:21:00.005+01:00

Van op de kast

Van op de wc

Zelfportret (2)

2009-02-28T14:02:00.002+01:00

03/02/2009

2009-02-06T18:12:00.003+01:00

Parijs is trappen

zoals Oostenrijk sneeuw

Sehnsucht

2009-01-25T18:10:00.020+01:00

Zoals de liefde, warm en rood,

drinken we gluwein boven op mijn bed.

Wat kan ik je niet uitstaan.

Je streelt, en ik ontvang.

Het is alsof het voor ons niet anders kan.

Maar wat ik nooit wil, noch zou kunnen verdragen,

is dat jij en ik er zijn,

daar waar alle mensen naar streven; één.

Doch liefste,

altijd verlang ik naar je handen,

hun geur, je ogen en mond, je lijf, je ziel, je zijn.

Bij het morsen van gluwein, gaat de vlek er nooit meer uit,

wees attent mensen, u kan er zich aan verbranden...

En ik mis je, alweer.

Nachtwerk; De Post

2009-01-21T17:15:00.006+01:00

Abstract naakt 1

2008-12-17T15:54:00.003+01:00

Ochtendritueel

2008-12-17T13:18:00.004+01:00

Jak! Wat is de ochtend vroeg. Ik vind mezelf met jeans en t-shirt in bed. Die doe ik uit, want slapen met kleren doen we niet. ( ik weet eigenlijk écht niet waarom. Of toch. We slapen niet in kleren omdat we die anders eerst nog moeten uitdoen wanneer we ons des ochtends wassen, en we daarmee een paar minuten verliezen, en we daardoor vroeger moeten opstaan, wat geen goed idee is) En draai me weer om, want de tijdsaanduiding op mijn gsm duid nog maar; 6.30. De klok tikt verder (een grote, ik denk dat ze een diameter van 50cm heeft, met een -vooral 's nachts- opvallend luide secondewijzer) en ik probeer nog wat slaap te vatten. Dat lukt!

9.30u kruip ik naar beneden, en sta ik daar nog zo'n uur of 2 te staan. Af en toe zet ik me in de zetel. Maar ik sta vooral. Tot ik besluit mij te douchen en het ochtendritueel te starten.

Ik ben gelukkig, want terwijl ik mijn tanden poets en dat liedje begint te spelen, voel ik plots een ontzettende opwelling van euforie in me opkomen. Het is een heel vrolijk trie-la-la muziekje, en ik merk dat mijn tandenborstel en heupen meewiegen op het ritme van de man zijn gezang. Verdorie, wat is het een plezante. Graag zou ik een keer met hem op café gaan. En als hij wil, mag hij voor me zingen. Als hij dat niet wil, zal ik graag luisteren naar wat hij te vertellen heeft. Het lijkt zo'n man. Zo'n ontzettend mannelijke man. Met baard in keel en op de kin.

Nelly Keirsblik

2008-12-10T23:44:00.011+01:00

Een korte documentaire reeks over Nelly Keirsblik, wonende in een caravan op de camping van het vakantie-domein Puyenbroeck, waar zij ook tijdelijk gewerkt heeft als poetsdame. Heel vreemd hoe ik op zo'n korte periode, een band met die mensen heb opgebouwd. Nelly nodigde mij alvast uit voor een paar bezoekjes bij haar, eens ze terug komt van de paar maanden die ze zal doorbrengen in luxemburg in de caravan van haar vriend. Ik mis dr nu al.

(Jammer hoe hier op blogspot de kleuren alweer niet volledig tot hun recht komen)

Heilig zijn

2008-12-06T03:51:00.009+01:00

Regen kletterde hard en met vaste regelmaat op me neer. Helemaal bevroren en ineen gekrompen fietste ik richting mijn kot. De donker om me heen werd doorbroken door het romantisch gele licht dat boven mijn band plaats vindt en dat, net als ik op mijn fiets, heen en weer over de Gentse kasseien waggelde. Ik moest hardop lachen. Ik genoot. Regen kan je, meer dan zoveel andere dingen doen beseffen dat je leeft. Kilometers ging dat door, koud beleven, sterk en levend gegeven. Voor ik mijn sleutel in het slot stak en poging deed tot binnen komen, bleef ik nog even nutteloos voor de voordeur staan. Eens ik afscheid had genomen van de nacht haalde ik mijn fiets naar boven. Ken je dat, thuis komen? Langzamerhand vlogen mijn jas, later mijn sjaal en schoenen ergens in een hoek van de kamer. Natte kleren werden uitgedaan, en mezelf nestelde ik warm in de zetel. Maar ik kon me niet meer bedwingen. Opnieuw liep ik naar buiten en ging in het midden van de straat staan. Dansen in de regen, dàt was wat ik wou. Bij het naar boven kijken vloeide er water over mijn gezicht, steeds harder en harder, hardst. Bijna had ik het gevoel heilig te zijn. En dat is altijd goed nieuws.

Fotografie 's belevingen

2008-12-04T02:58:00.006+01:00

Vandaag ben ik als eerste, en zeer belangrijk feit, het hulpje van sinterklaas tegen gekomen op de fiets. Bijna had ik hem omver gereden doordat een auto uit de tegengestelde richting vreemde manoeuvres deed, maar net op tijd viel ik zwarte piet toch niet aan. Omdat ik braaf ben geweest kreeg ik wat koekjes. Dat deed me goed, want even later kreeg ik het shockerende nieuws te horen dat beroepsfotografen niet langer van dienst zouden zijn bij De Standaard en Het Nieuwsblad. (verdienen zij nog hun hoofdletters?)

"Gisteren maakte mediagroep Corelio, onder meer uitgever van De Standaard en Het Nieuwsblad, bekend dat bij hen 60 banen verdwijnen.

(PhotoNews)

In het kader van de herstructurering is ook beslist dat Het Nieuwsblad voor zijn regionale pagina's niet langer een beroep zal doen op professionele fotografen voor zijn foto's maar op de schrijvende medewerkers.

"De technologie is zodanig geëvolueerd dat beeldmateriaal niet langer het exclusieve terrein is van specialisten", meent hoofdredacteur Peter Vandermeersch (foto).

"Met digitale fototoestellen beeldmateriaal versturen via internet is voor iedereen haalbaar en de basistechnieken voor fotografie zijn voor iedereen toegankelijk." (uit: www.deredactie.be)

De zoveelste domper voor het medium fotografie!

Zoals vroeger de fotografie heel moeilijk en slechts geleidelijk aan werd aanvaard als kunstvorm, beweert men nu dat fotografie absoluut geen kennis vereist, maar iets is wat ieder onder ons kan. Fotografie wordt naar omlaag gehaald. Ontzettend weinig mensen kennen de ware schoonheid ervan, maar eens beseft hoe mooi en intrigerend, is het moeilijk te weerstaan. Jammer dat de krant -de betrouwbare bron voor alle lezers- verkondigd dat fotografie niet langer terrein is van specialisten. Mensen gaan dit geloven, alweer zullen deze een té laag beeld krijgen van de fotografie.

Oké, ik geef toe, digitale fotografie vereist geen kennis van ontwikkelingstijden en andere donkere kamer gebeurtenissen, maar het vereist absolute kennis van lichtmeting, oog voor kadrage, het lijnenspel, interessante compositie, beslissing van kleur of zwart wit, beslist door inzicht in het effect van een beeld, fotografie vereist alsook talent. Hierbij verkondig ik niet dat ik een groot talent ben, ik wil anders wel een statement maken dat fotografie verdorie steeds wordt ondergewaardeerd.

Even later op de avond woonde ik de lezing bij die Alex Webb en vrouw Rebecca Norris Webb gaven in het auditorium van het K.A.S.K. Een beetje teleurgesteld in de lezing zelf, werd ik er wel goedgezind van. Want 2 fotografen presenteerden hun werk aan een volle zaal geïnteresseerden. (let wel, ons auditoria zijn niet zo groot) Ook al haalde de krant ons naar beneden, er was zojuist bewezen dat er veel nieuwe mensen klaar staan om te maken, om te kijken.

Met deze fijne gedachten ging ik nog iets drinken met andere fotografie studenten. De stemming was gekeerd, en het klinken met drinken gebeurde meerdere vrolijke keren.

Ik vang, ook jou liefde.

2008-12-01T22:59:00.015+01:00

Je was zo mooi.

Altijd had ik het al slim van je gevonden hoe je door de jaren

rimpels had opgebouwd om je zachtheid te beschermen.

Je was zo stoer.

Maar het trillen van je handen wees op geen controle en dat maakte mij bang.

Ik bedacht dat ik je maar uit je lijden moest verlossen.

Zachtjes behandelde ik je, pijn was niet wat aan bod moest komen.

Je kreeg geen lucht meer binnen,

-ik lachte, want dat speet me niet-

plots was jij een verleden tijd geworden.

-en dat spijt me, onbeschrijflijk veel-

Oostakker

2008-11-30T22:57:00.004+01:00

Zelfportret (1)

2008-11-23T20:36:00.004+01:00

Leen

2008-11-11T13:14:00.007+01:00

Het is de kleurenfoto geworden. Maar niet zoals ik hem hier voor het eerst plaatste. De harde en donkere photoshop effecten heb ik weggelaten, wat uiteindelijk beter werkt.

ijzersterk

2008-11-01T00:04:00.005+01:00

Net als vroeger wandelde ik de kamer binnen. De weegschaal onder mijn voeten bekeek ik afwachtend, die glimlachte. Ik ook. Ik kroop op de ladder, schoof door tot vooraan in het bed, en keek naar de letters op het plafond. Zinnen en woorden ooit door mij geschreven. Bedenkingen. Het ontroerde mij, want het leek al zo lang geleden dat te hebben gezien. De houten plank boven aan mijn bed, dat ik als nachtkastje gebruik, lag er stoffig bij. Ik tekende er in. Mijn lakens stonken. Niet ververst sinds ik weg ben geweest. De samenloop van alles, dat moment, het was poëtisch. De kamer, slechts een week verlaten, leek al jaren leeg te staan. Plots bleek mijn koorts weg te trekken, en voelde ik me ijzerstrerk. Dit moment mocht niet passeren, ik moest het vasthouden, bewaren, opschrijven. Net als ik vind dat je liefdes niet mag laten passeren zonder de kans te wagen. Ik besloot mij plat op mijn rug te leggen met mijn hoofd rustend op het alsook stinkende kussen. Het voelde goed aan, die rust. Weer keek ik naar mijn woorden.

Absurd voelt het aan, om nu, zoveel tijd daarna, gevoelens opnieuw te voelen dankzij wat boven mij geschreven staat. Ik raak ze aan. Langzaam wrijf ik over het plafond en mijn tekst. Allen negatief. Geen blije zinnen vind ik terug, ookal blijf ik zoeken. Ik moet nogal een teleurgesteld iemand geweest zijn. Teleurgesteld in leven en liefde. Teleurgesteld in mezelf. Ik zoek heel goed. En vind er, een paar; 1, 2, 3…. 4. Slechts vier stukjes tekst uit mijn gehele plafond zijn positief. Ik neem de alcoholstift die op mijn houtenplank ligt, en omcirkel ze. Deze 4 verdienden een beetje extra aandacht. Ik tel. 22 schrijfsels. Elk krijgt zijn eigen nummer.

Ik voelde dat ik iets goed deed, al wist ik niet wat dat was, en ik schreef iets nieuws; ‘herboren vreugde’. Niet mijn meest interessante woorden compositie ooit, maar dit was wat het was, en dit was hoe het moest zijn. Dit was mijn streep achter de pubertijd. Woorden zitten vol herinneringen, net als beelden. Beiden even complex. Maar hoe leg je een moment als dit vast in een beeld? Als een bom voelde ik mijn koorts weer inslaan, en sloot mijn ogen tot morgenvroeg. Slaaplekker.

Weerloos rillen

2008-10-24T11:16:00.005+02:00

Draai je om. Ik wil je rug zien.

Voor even maar. Zodat ik, kan voelen.

Ik zie je want ik kijk. Maar laat mij voelen,

zodat mijn porselein geschaafde huid op jou kan rusten.

Net zoals jou werkruwe hand op mijn buik.

Ondertussen, op zoek naar de bron, daar waar ik onbestaand ontstond,

verloor jij je schoenen.

Trippel

trappel

- struikel -

trip

trap

trip

blootsvoets bewijs je't; Je droomt.

Over mij?

Koen

2008-10-19T20:21:00.004+02:00

Outsider

2008-10-19T19:45:00.008+02:00

Mensen kennen niet.

Baden enkel in

veronderstellingen.

Ook wanneer zij mij

ontmoeten

bedenken ze.

Later, ontdekken ze, en

blijkt;

ik ben minder boeiend dan verWACHT.

Ik stel teleur.

Dus alsjeblieft,

stop de

intensiteit van het voor oordeel!

Graag zou ik een keer aangenaam verrassen

zodat ik mezelf niet langer

teloorgegaan

moet

bezien,

en wassen in

druppels

van

té hoge verWACHTingen.

Filmfestival, prijsuitreikingen en interviews:

2008-10-16T20:02:00.005+02:00

Filmfestival Feestneuzen:

2008-10-16T19:59:00.004+02:00

Filmfestival Sfeerbeelden:

2008-10-16T19:38:00.009+02:00

Nacht

2008-10-12T14:46:00.007+02:00

party hardy

2008-10-12T14:25:00.002+02:00

Het zal me een eer zijn u een militaire escort te geven.

2008-10-10T15:24:00.004+02:00

Grootspreker doet zijn verhaal

2008-09-30T13:15:00.009+02:00

"De wereld waarin jij leeft,

daar is niemand anders.

Alleen leef je, als enige op jou manier.

Alles kan je boeien.

De wereld waarin jij leeft bestaat niet.

Je bent waanzinnig, te optimistisch en

verdomd irritant met je verwonderde ogen

om de kleinste maar ook de grootste kleinigheid.

Of ik jaloers ben?

Natuurlijk

niet!"

Zei ik met mijn hart, dat al zo is toegetakeld, dat

het enkel nog vuile woorden kan vertellen.

En jij wist, dat ik je apprecieerde.

29 September 2008

2008-09-29T08:43:00.002+02:00

Ze noemen dat liefde,

of geborgenheid.

Soms

krijgt het ook de naam troost toegeworpen.

Men noemt dat de eeuwige steun,

achterliggende stem in je hoofd,

engelbewaarder.

Dat is iets vreemd,

Het staat gekenmerkt als onmisbaar.

Kwetsbaar, en toch niet breekbaar.

Ze noemen dat liefde.

Ik noem dat moeder.

Gelukkige verjaardag mama!

Handschoentjes uit graag!

2008-09-22T22:25:00.006+02:00

Doe het zachtjes

aan

en uit

jezelf.

Zonder scheuren gaat ook.

Ach neen...

Liefste,

Verslind me!

2008-09-07T21:05:00.007+02:00

Klopt

in mijn keel

een Bonzend hart.

Hersens maken

Trillende

vingers en een

Waas me

heen

van koolzwart.

Minderheid gelooft een

eerlijke

maar beschonken man,

ook

bij verliefdheid

kan de wet der waanzin er wat van.

Zo eerlijk en niets! fout

wordt hij bestraft

al was hij stout.

Carcassonne (2)

2008-09-07T15:40:00.003+02:00

Carcassonne (1)

2008-09-07T15:17:00.002+02:00

Collage

2008-09-06T22:40:00.003+02:00

Collage als aandenken voor Evelien in Carcassonne.

Herzien

2008-08-26T12:45:00.010+02:00

Vergaan

is een ander woord voor 'niet langer bestaan'.

(Ik verbied je niet in het hebben van verdriet.)

Maar,

kenden je lachrimpels niet hun oorsprong in mijn liefdeslied?

Reclame

2008-08-25T00:22:00.008+02:00

Mijn lach is niet oogverblindend.

Het figuur dat ik draag; te weinig strak.

Altijd heb ik geweten

dat geluk

zich beminnend in een klein hoekje stak.

U komt vaak thuis met een zere rug,

veroorzaakt door de levenslast?

Vandaag is er

dé nieuwe uitvinding

voor groot en klein;

De trendy draagtas, uitstekend voor kleine-hoekjes-dingen

om altijd bij het geluk te zijn.

2008-08-24T16:32:00.006+02:00

e ogen.

Neerdalend ontmoeten zij

mij;

vermoeid en uitgeput.

Verlangd naar een honderdjaar durende slaap

heb ik geen bezwaar

noch lust

om te strijden tegen mezelf.

Zwak ben ik die wil leven

! gelukkig leven !

in mijn onbestaand utopie van

schoonheid en voldaan zijn.

HEB ZELFVERTROUWEN

2008-08-21T19:50:00.001+02:00

Filmke van Mattias De Witte

2008-07-31T14:49:00.012+02:00

Plots startte ik het huilen.

Zomaar.

Leegtes vullen mijn leven.

Begeerlijk behoeven

2008-07-17T22:00:00.012+02:00

*Zucht*

Zaken verzwakken.

Zwoeler zakt mijn zaak.

Verzwakt. Verzuurt.

Liever wil ik begluren en borduren

van jouw

naakte zijn.

Neuken.

Hard en zacht.

Op-ge-

Wonden door het verleden,

graag zou ik praten.

Zodat

NA het komen

Zaken verzwakken.

Zwoeler

Intiemer

Lieflijk blijven.

Zeer belangrijk niet-poëtisch/fotografisch bericht:

2008-07-03T17:37:00.002+02:00

IK HEB EEN KOT!

haha :)

Loooove Placing Banners

2008-06-15T20:35:00.004+02:00

Eenzame tochten naar verstand van het hart.

2008-06-15T20:22:00.009+02:00

Schoonheid. Ooit in beeld gegoten, en nu teruggevonden.

2008-06-15T20:18:00.002+02:00

2008-06-15T20:14:00.003+02:00

Over hoe je één persoon verschillende persoonlijkheden kan geven aan de hand van een portret.

2008-06-15T20:02:00.007+02:00

Bekijk de beelden individueel.

Kunst na 75

2008-06-05T16:27:00.007+02:00

Wat ik zou kunnen antwoorden op mijn hels examen..

"Beste,

Ik heb besloten niet te antwoorden op uw vragen wie Joseph Beuys of Cindy Sherman zijn.

(Helaas, en tot mijn grote treurnis moet ik u ook melden dat dit momenteel de enige twee zijn waarop ik wél zou kunnen antwoorden) Toen ik vernam van de andere klassen dat uw examen de moeilijkheidsgraad oneindig betreft bedacht ik dat het vast niet zo moeilijk kon zijn. Ik besloot uw vak met beide handen aan te pakken. Maar plots sloeg ik in paniek. Ik wist niet hoe ik dit alles moest leren, en wat het belangrijkste zou zijn. Nu, heb ik uw cursus samengevat en uw boek gelezen maar nog steeds heb ik er geen vat op. Graag zou ik het met u over kunst hebben. En over wat kunst is? Doch vraag ik u daar beter niet op in te gaan, want dit kan een heel lang gesprek worden. Vast even ingewikkeld en moeilijk als ik het vind om iemand recht in de ogen te kijken en eerlijk te zeggen dat het niet goed gaat.

Maar hoe kan ik, als beginnend kunstenaar (beginnend als Bambi die zijn eerste stappen zet en nog veel struikelen tegemoet gaat) de hele geschiedenis van de kunst bestuderen met slechts enkele voorbeelden. Kunst graaft dieper dan dat, en aan ieder zou zeker een geheel boek geweid moeten zijn. Maar dan mijn beste, zou ik er nog meer in verdwalen. De leerstof draait rond me heen als een duister monster dat ik wil maar niet kan doorgronden. Heeft het wel zijn nut dat ik andere kunstenaars bestudeer?

Uiteraard heeft het zijn nut, maar dan heb ik jaren nodig. Ik kan u niet antwoorden op vragen waarvan ik het zelf niet heb ondervonden, en enkel -en slechts toevallig- heb onthouden omdat ik net naast die paragraaf een paar nutteloze krabbels had gemaakt toen u mij in de les begon te vervelen. Dat is hypocriet. Maar zo hoort het wel. Vreemd vind ik dat. Dit alles verward mij.

De kunst zou mij kunnen dienen als inspiratiebron om zelf verder te gaan in het leven en in mijn creativiteit, zodat later ook ik zal dienen als inspiratiebron voor anderen. Maar dient kunst dan enkel als inspiratiebron voor anderen? Is dat haar eigenschap? En wat denkt u nu zelf? Dat mijn vrije tijd gaat naar het onderzoeken van andere kunstenaars.... Dat is een mooie gedachte. Eén die ik zelf ook apprecieer, maar mochten alle beginnende kunstenaars (Als ik dat zo mag benoemen, want dan blokkeer ik alweer. Wat is een kunstenaar? En van wanneer kan iemand zich zo benoemen. Ik denk eigenlijk dat iedereen wel een beetje kunstenaar is...) zich bezighouden met het onderzoeken van onze vorigen, dan zou er geen nieuwe kunst worden gemaakt.

Het is tijd voor een nieuw tijdperk. Geen kopieën meer.

Als u een goed hart heeft, vergeef me dan voor deze luttige inleiding van mijn verder lege examen, maar Meneer, ik kon het niet over mijn hart krijgen het klaslokaal te verlaten met enkel mijn naam op dit blad.

Ik groet u vriendelijk, en oprecht

Saartje"

2008-05-31T21:44:00.004+02:00

03/12/2006, 23:05

2008-05-19T12:51:00.005+02:00

k Stond daarnet buiten naar de maan en de wolken te kijken.

‘t Is ijzig koud buiten, ’t gaf mij een fris maar toch omringd en veilig gevoel.

STILTE EN RUST.

Wanneer ik ademde, nam ik mijn longinhoud meer dan anders waar.

Ik bedacht ineens dat moest de lucht nu eens de wolken zijn en de wolken lucht –zonder dat wij het weten- dan zou op een helder blauwe zomerdag, de hemel druk bewolkt zijn, terwijl wij het tegengestelde beweren, geloven…

Is dat niet triest? Maar tegelijk ook ongelofelijk mooi?

Eerlijk en Puur, zoals de beste chocolade

2008-05-18T11:39:00.003+02:00

Liefde!

2008-05-13T19:53:00.004+02:00

Is Keeping a Secret Telling a Lie ?

10 Tips voor vreemde vogels

2008-05-07T16:15:00.012+02:00

Hoe je dag goed te doen verlopen:

1. Ga zitten op een bankje op de vrijdagsmarkt en sluit je ogen wijl je geniet van de zon.

2. Begin ijverig een 'proficiat met je communie'-kaartje vol te schrijven.

3. Laat een vreemde man van een bank verderop je vragen of jij een secretaresse bent. Antwoord daarop 'neen' en laat de man nog een paar vragen stellen.

4. Ga met je hand rond je oren zitten omdat je hem niet goed hoort, en laat hem je vragen of hij naast je mag komen zitten. Antwoord daarop 'ja'.

5. Sla een gezellige babbel, nog steeds in de zon, en deel je boterhammen.

6. Praat over hobby's en vertel dat je ook wel een beetje van poëzie houdt.

7. Laat hem antwoorden dat zijn passies 'sport, natuur en romantiek in kunst en leven' zijn.

8. Geef hem op zijn vraag een pen en papier en laat hem het volgende gedicht voor je schrijven:

Sunshine

Nostalgy in the sunshine,

In the heart is the art.

Certainly thought of mine,

Everytime true & smart...

Dancing in the rainbow

Any happyness nice & slow

Yes! That's what's not show...

But Real

9. Luister naar de man die zijn schrijfsel eerst in het Engels en dan in het Nederlands voorleest, waarop hij je daarna verlaat om zijn dag verder te zetten.

10. Wees stomverbaasd bij het herlezen van zijn gedicht

en laat die glimlach op je gezicht verschijnen bij de ontdekking dat

- hij zijn telefoonnummer onderaan heeft geschreven,

- alle eerste letters in een hartje staan,

- je doorhebt dat zojuist een 40-er je wou versieren,

en heb een geslaagde vreemde-vogel-dag.

Inleiding over mijn persoonlijk project 1e bachelor fotografie.

2008-05-03T20:47:00.005+02:00

Tijdens mijn eerste ervaringen in de fotografie merkte ik op dat ik graag portretten maakte. Ik bracht mijn modellen naar een locatie die me aansprak of fotografeerde hen in hun thuisomgeving, net omdat ik iets met die plaats had. Het was steeds de locatie of attributen die me inspireerden en me zo bij het uiteindelijke beeld brachten. Graag wil ik voor mijn autonoom werk een portrettenreeks maken, maar deze keer op een geheel andere manier. Ik wil verder onderzoeken wat de mogelijkheden van een portret zijn. Daarom vertrek ik deze keer niet uit een locatie of attribuut, maar wel uit iets wat al mijn modellen gemeen hebben en dat is hun beharing.

Ik wil beelden maken die mensen aanspreken, maar vooral beelden maken over mensen die mij aanspreken. Vandaar het thema ‘beharing’. Haar kan een manier van uitdrukking zijn. Zelfexpressie. Ikzelf heb al vele soorten kapsels gehad: heel lang haar, erg kort, krullen, rood haar e.d. Ik weet dus dat mensen hun haartooi, net als kledij, kunnen zien als een deel van hun persoonlijkheid. Zo wil ik mensen portretteren met allerlei soorten beharing waarmee ze zichzelf uitdrukken zoals grote snorren, baarden, speciale haartooien e.d. Maar beharing heeft behalve een soort van zelfexpressie ook een minder aangename kant. Die wil ik ook aansnijden. Het delicate van sommige beharing, de ‘ongewenste beharing’, de beharing waar mensen zich eventueel om schamen. Zoals mannen met heel veel rughaar, vrouwen met snor, een doorlopende wenkbrauw.

Het is voor mij als fotografe interessant om te ontdekken hoe die mensen daar mee omgaan. Sommigen vinden dat geen probleem en stonden nog nooit stil bij hun misschien niet alledaagse beharing. Anderen schamen zich en nog anderen zullen heel fier zijn wanneer ik hen vraag om voor me te poseren. Die grens wil ik aftasten. Wanneer wordt het delicater om deze mensen iets te vragen? Ik kan er in komen dat sommige mensen zich schamen met hun ongewenste beharing, maar waarom schamen ze zich? Het is niet omdat je als persoon iets anders bent dan de meerderheid van de bevolking dat je je hoeft te schamen, toch?! Daarom wil ik ook alle mensen met respect in beeld brengen, maar de nadruk in mijn beelden zal op de beharing blijven liggen.

Naast mijn beelden wordt steeds de naam en geboortedatum van het model vermeld. Hiermee wil ik een extra confrontatie aan gaan. Als toeschouwer kan je naar een foto blijven kijken, zonder dat het je kwalijk wordt genomen. (Ik zal er zelf heel blij om zijn.) In realiteit gaat dit niet. Je kan niet naar iemand blijven staren. Door de namen van mijn modellen naast hun foto te presenteren wil ik de gêne, die er langs de kijkers kant, maar ook voor de andere persoon is in het dagelijkse leven, naar voor trachten te brengen. Zodat de foto, die eigenlijk een excuus is om te kunnen staren, niet langer dat handige excuus is. Er zullen ook pseudoniemen aan de muur hangen, voor mensen die onherkenbaar willen blijven. Ook al lees je niet de echte naam, toch zal ook hier die extra confrontatie zijn rol spelen.

Om mezelf zoveel mogelijk te ontwikkelen op fotografisch vlak wil ik veel variatie in mijn beelden steken. Over elk beeld en persoon wordt nagedacht in welk perspectief, kadrering, licht, e.d. ik deze persoon het beste fotografeer. Plaats ik hen voor een egale achtergrond of betrek ik de omgeving hier bij? Welke houding laat ik hen aannemen? Of wacht ik af wat het model me bied? (Op welke manier) zal ik spelen met de scherptediepte... Deze aspecten zijn voor een portret heel belangrijk merkte ik. Een andere lichtbron, ander licht geeft ineens een totaal ander beeld, andere sfeer. Elk portret en persoon zal ik individueel benaderen en interpreteren, maar uiteindelijk zal de portrettenreeks als één geheel moet overkomen en een duidelijke samenhang kennen. En dat is waar ik voor ga.

2008-04-23T19:26:00.003+02:00

Had je me ooit

verteld

dat

gras

niet

groen

is,

ik had je geloofd.

2008-04-19T18:28:00.003+02:00

Zoals altijd, maar hier in het bijzonder, zijn de kleuren

veel mooier op print dan dat ik jullie kan laten zien op blogspot.

Deze foto 'leeft' op zijn print, en daar zie je veel beter de kleurschakeringen in de boomstammen.

Feitelijk gaan ze van bruin, groen, zelf zwart naar lichtgroen, kakigroen, kastanje bruin, en een soort rood.

En als de wereld voor me ligt, zal ik hem blijven zoeken

2008-04-19T17:38:00.002+02:00

Koffiemeisjes

2008-04-07T22:04:00.002+02:00

Hollandse jongen in struik

2008-04-01T17:42:00.003+02:00

Spying

2008-03-04T16:29:00.004+01:00

Cold Angel

2008-03-04T15:55:00.003+01:00

Mintzkov

2008-03-04T15:52:00.004+01:00

Where shall I go?

2008-03-04T15:50:00.002+01:00

Leen

2008-03-04T15:47:00.002+01:00

Winter 2

2008-03-04T15:38:00.007+01:00

Winter

2008-03-04T14:53:00.007+01:00

Morningsun, beauty of the earth

2008-03-04T14:47:00.003+01:00

Familyportret

2008-03-04T14:45:00.002+01:00

Loving you with every wrinkle

2008-03-04T14:39:00.003+01:00

Charlotte

2008-03-04T14:16:00.002+01:00

Missis Kitsch

2008-03-04T14:08:00.004+01:00

Under my umbrella :)

2008-03-04T14:04:00.004+01:00

Save my guitar

2008-03-04T14:02:00.002+01:00

Staren

2008-03-04T13:58:00.003+01:00

Watergirl

2008-03-04T13:55:00.003+01:00

Oudjes op de Franse markt.

2008-03-04T13:53:00.004+01:00

Aurélie

2008-03-04T13:49:00.003+01:00

Little Red Ridinghood

2008-03-04T13:45:00.003+01:00

Cowgirl

2008-03-04T13:42:00.002+01:00

Céline Booten

2008-03-04T13:40:00.001+01:00

Dagen van besef

2008-03-02T11:22:00.005+01:00

En er komen er nog, dagen als deze. Waar de hele wereld instort, en je verschrikkelijke naïviteit wordt vermoord. Waar tegelijkertijd alles in een plotse helderheid op zijn plaats valt, en het ‘juist’ lijkt die weg te zijn uitgegaan. Men heet dat: dagen van besef. Inzien. Klakkeloos door het wazige weerbarstige velletje kijken, en ZIEN wat er in werkelijkheid is.

Ik dacht u te missen. Ik had het fout. Ik hield van de man wie ik dacht dat jij was. Hoe kan ik u dan missen? De eerlijkheid gebied mij te vertellen dat ik u nooit echt gekend heb meneer. Voor u gaat zweven en de grond los laat; ook u heeft me niet gekend. En mijn schaduw is amper te volgen.

Tegelijk waren we zo dicht en zo ongelooflijk ver van elkaar. Onze lichamen tegen elkander gedrukt, op weg naar één... En er komen er nog, dagen als deze. Maar dan meneer, zal ik gesprekken voeren, en niet vluchten voor wat er misschien niet is. Het zal een heldere dag zijn waar de puurheid zelve mij de weg wijst.

En toen besloot ik, voor eens en altijd:

2008-02-27T20:54:00.009+01:00

De fonkeling in je ogen

doet

mijn

handen

zweten

Hapax

2008-02-23T19:05:00.003+01:00

Hapax: In een tekst of taal éénmaal gevonden woord.

Hapax ...

en zo verloor ze haar evenwicht.

Liefdesschrift

2008-02-19T20:28:00.007+01:00

Alles heeft zijn clichés.

Ook …

poëzie

Want de absolute cliché van poëzie zijn de ogen.

-> Liefdesverklaringen waarin wordt verteld hoe heerlijk zeldzaam

de ogen van die ander zijn.

-> De kleur die tot in detail ontleed wordt en besproken.

-eventueel gecombineerd met een patroonomschrijving-

-> En absoluut niet te vergeten: de vergelijkingen met natuurelementen

zoals de stralende zon.

Bijvoegelijke naamwoorden blijken noodzakelijk.

Maar hoe kan het dat deze traditie nooit is doorbroken met het inzicht dat het de! blik! is die je aanspreekt in zijn/haar ogen??

Ik zou je willen vertellen over hoezeer je blik mij intrigeert, helaas zou ik dan hét cliché doorbreken, en dat recht kan ik me niet toe-eigenen.

Wel zouden we thee kunnen drinken.

Als ik mag, zal ik je aankijken… Mijn ogen vertellen veel.

Niet meer dan een lichtgewicht

2008-02-19T14:15:00.012+01:00

Ik wil hier,

en hier alleen;

Niet meer boven komen.

Ik wil alleen,

helemaal op mijn één;

Niet meer in de massa komen.

Ik wil zweven,

lichtgewicht;

Niet meer druk hoeven bekoren.

Gedicht

2008-01-13T11:04:00.009+01:00

   Alles van wat er daarginds in het hoekje zit,
      tot wat zich hier aan mijn lichaam bevindt.

Zullen we dat delen?

Het leven.

Het zouden ONZE vingers zijn.
Niet de jouwe,
noch de mijne
            in elkaar verstrengeld.

Ik wil het je geven,
            mijn leven

maar daarvoor wil ik wel iets in de ruil.

'Je kan mijn oude sokken krijgen.' Zeg je.
Ik
ga twijfelend akkoord.

Ik merkte op;

Je sokken bezitten ook gaten
de littekens van jouw pijnmomenten.
Ik zal ze dichten mijn liefste.
zoals ik nu voor je dicht,
probeer ik dichter,
ben ik dichter?

En ik geef je de liefde
niet de jouwe,
noch de mijne.

Mijn schouder

2007-12-23T12:41:00.007+01:00

Onbezonnen..
Da's mooi

Botjes

      Borsten

                    billen

                             buik

Je handen     Bevatten je leven?

Gevoel
Gewoel

Het is niet moeilijk om te vallen
     Geval
   Geval apart


        Ik kan je vangen.
En oprapen kan ik best ook.

Gebroken? botjes Borsten Billen buik?

Kom bij me…
mijn schouder is nog vrij

*Voor Nathan in zijn eenvoud

2007-12-23T12:38:00.007+01:00

'Lachen of huilen?'

'Lachen!' zei opa.

En hij maakte mijn wereld mooier